เพียงเพ้อ (with my wild imagination)

posted on 25 Sep 2009 22:17 by tula27

เจ้าเกลียดข้าเสียแล้วหรือ ทำไมข้าจึงไม่ได้ยินข่าวใดๆจากเจ้าอีก ๆ หรือข้าอาจจะต้องถามจากผู้อื่น ไม่มีแม้แต่นิมิตรหรือลางสังหรณ์ เจ้าหายไป มิได้ค่อยๆเลือนลางแต่หายวับไป แต่ในความรู้สึกของข้า เจ้าหายวับไปรวดเร็วพอๆกับลมวูบนั้น วูบ แล้วเจ้าก็หายไป ในความรู้สึกนั้นแล ความเข้าใจของข้าคือเจ้าได้ลืมข้าเสียเเล้วจริงๆ

ที่เราได้พบกัน เจ้ายังบอกข่าวเกี่ยวกับตัวเจ้าแก่ข้า เจ้าเล่าเรื่องความรักครั้งใหม่ของเจ้าให้ข้าฟังอย่างไม่มีปิดบัง เจ้ากับชายคนนั้น ชายร่างสูงใหญ่ ฐานะร่ำรวยเงินทองยศศักดิ์ ชาติตระกูลผู้มั่งคั่งทางเมืองเหนือ เจ้าของธุรกิจใหญ่โต มีอิทธิพลทั้งในทางดีและทางร้าย  มากด้วยบริวารและเพื่อนฝูง ผู้คนนับหน้าถือตา ครอบครองทรัพย์สินมากมายเสียจนจินตนาการได้ไม่หมด เจ้าบอกว่าเขามารักเจ้าและเจ้าก็รักเขาเสียเเล้ว 

ข้าไม่ได้พูดอะไรออกไป และเจ้าก็ไม่ได้อยากจะพูดอะไรให้ข้าฟังอีก ทั้งๆที่ข้ามีคำถามมากมายเหลือเกินที่จะถามเจ้า เจ้าเพียงหันหลังและออกย่ำเดินออกไปจากมุมมืดนั้น มุมที่เจ้าเรียกข้าออกมาพบ เจ้าก้าวย่ำออกไป ฝ่าละอองฝนที่ตกลงบนเสื้อพลาสติกกันฝนของเจ้า เหยียบย่ำไปบนแอ่งน้ำเฉอะแฉะ เสื้อพลาสติกกันฝนสีชมพูสด กับแอ่งน้ำดำมืดที่สะท้อนมันออกมาได้อย่างแจ่มชัด ข้าเกือบจะชะงักอยู่กับภาพนั้น และไม่ได้ก้าวตามออกไป 

เจ้าจะให้เราจบกันอย่างนี้หรือ จบเพราะคนๆหนึ่งซึ่งไม่เคยมีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับเรา ไม่เคยแม้แต่จะมีส่วนช่วยอุ้มชูเจ้า ก็ใช่ล่ะ นั่นมันข้านี่ ข้านี่แหละที่คอยดูแลเจ้ามาตลอด เขาเป็นใคร จู่ๆก็มาพรากเราจากกัน ด้วยการฉุดกระชากตัวและหัวใจเจ้าออกไปจากข้างั้นหรือ

ข้าเดินตามไปหมายจะรั้งแขนเจ้าเอาไว้ ข้ามีเรื่องมากมายอยากจะถามเจ้า แต่เจ้าก็ดึงดันเหลือเกิน เจ้าเหวี่ยงมือข้าออก เจ้าเริ่มสบถและหวีดร้อง เจ้าเริ่มทุบตีเมื่อข้าไม่ยอมปล่อยมือและพยายามรั้งเจ้าเอาไว้ เสื้อกันฝนเจ้ามันสะบัดดัง พรึ่บพรับ ทุกครั้งที่เจ้าเหวี่ยงเเขนทุบตีข้า  ข้าทำอะไรไม่ถูก แต่มือมันรั้งเจ้าไว้แน่นโดยที่ข้าไม่รู้สึกตัว

เจ้ากัดมือข้าจนข้าต้องปล่อยมือขวาออกข้างหนึ่ง เลือดไหลออกมาเยอะ เจ้ากัดข้าแรงมากจนมือข้าสะดุ้งและไม่ทันรู้สึกตัวอีกเหมือนกัน มันสะบัดออกอย่างรวดเร็ว เนื้อบางส่วนนั้นมันขาดออก ติดกับปากของเจ้า เจ้าพ่นมันไปเสียอีกทางหนึ่ง ส่วนข้าน้ำตาเริ่มไหล

ทำไมหนอ ทำไมเจ้าจึงโหดร้ายกับข้าเพียงนี้ ข้าเพียงแค่ขอเวลาเจ้าอีกสักหน่อย เพียงแค่ขอพูดคุย ถามคำถามที่ยังค้างคาใจข้าอยู่ อีกเพียงนิดเดียวเองแท้ๆ เจ้ายังไม่เคยฟังข้าเหมือนเคย เจ้าอารมณ์เหมือนเคย รุนเเรงกับข้าเหมือนเคย มันทำเอาข้าทนไม่ได้และไม่อยากจะทนมันมันอีก

ถึงตอนนี้ ข้าไม่ได้ยินเสียงอะไรจากปากเจ้าอีก ทำไมไม่เล่าเรื่องของเจ้าให้ข้าฟังอีก ข่าวอะไรก็ได้ที่เกี่ยวกับเจ้า ข้าจะไม่ฉุดรั้งและทำร้ายเจ้าอีก ไม่โกรธและไม่วุ่นวายกับเจ้าอีก ทำไมเจ้าไม่พูดอะไร เจ้าโกรธข้าหรือ เจ้าโกรธข้าใช่ไหม ที่ข้าได้ฆ่าเจ้าเสียแล้ว โกรธข้าที่ข้าคว้าเอาท่อนเหล็กจากมุมมืดที่เราคุยกัน และฟาดเข้าที่กะโหลกเจ้าหรือ เจ้าโกรธจริงๆหรือ ข้าฆ่าเจ้าเสียเเล้วแต่ข้าไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นอุบัติเหตุ เจ้าเชื่อไหม หากเจ้านอนอยู่อย่างนี้ เมื่อไรเราจะคุยกันรู้เรื่อง

ฝนตกหนักแล้วนะ เจ้าจะไม่พูดกับข้าอีกสักหน่อยหรือ..  

Comment

Comment:

Tweet

Think about you university future? Do you realize that you will be required to create quantities of papers? Do not worry! Simply ask professionals: " Do My Essay ".

#3 By Maureen18Macias (31.184.238.21) on 2012-01-10 04:00

ไม่รู้ว่าเพ้อถึงใคร
แต่อิจฉาจัง

#2 By (118.175.64.108) on 2009-12-30 10:47

ืnothing but Hot! Hot! Hot!

#1 By omega on 2009-09-26 11:23